Kryzys berliński
Kryzys berliński powiązany jest bezpośrednio z zakończeniem drugiej wojny światowej, przegraną Niemiec oraz znalezieniem się części tego kraju wraz z Berlinem w radzickiej strefy okupacyjnej. Kolejne lata po zakończeniu wojny powodowały narastanie atmosfery zimnej wojny, która powodowała że współpraca mocarstw była niemożliwą. Jeden z poważniejszych kryzysów wywoła a reforma walutowa, która objęła zachodnie z sektorów Berlina, grożąc między innymi zrujnowaniem całej gospodarki w strefie okupowanej przez sowietów. Reforma walutowa w radzieckiej sferze odbyła się później i była o wiele mniej sprawną od zachodniej, zablokowane zostały między innymi drogi, wstrzymane dostawy żywności, czy też energii, do kapitalistycznych i zachodnich części Berlina. Rozpoczął się w tym momencie właśnie pierwszy z berlińskich kryzysów, który groził wybuchnięcie konfliktów globalnych. Państwa zachodnie jednak nie zdecydowały się na zbrojną interwencję, ale podjęły wysiłek połączenia obu sektorów poprzez powietrzne mosty, którymi zaopatrywano miasto w niezbędne dostawy. Blokada Berlina trwała przez prawie rok i oznaczała całkowity podział miasta tak zwaną żelazną kurtyną, która obalona została dopiero w 1989 roku.